2de jaar deeltijd fotografie
AKV/St. Joost, Den Bosch
3 dagen Alicante (werkweek). Het is een poging geweest om het desolate naar voor te brengen tijdens het laagseizoen van een kuststad. De mensen die in het landschappen staan moeten het gevoel nog iets meer versterken. Meer beelden volgen later.
Ik heb enkele firma's opgebeld die me konden helpen in het printen van papiervellen recto /verso op A2 formaat, of misschien zelfs nog groter. Het lijkt me wel interessant om de op mijn iPhone gemaakte beelden enorm te kunnen opblazen, het maakt de beelden nog iets bevreemdender. Ik ben ondertussen ook bezig geweest met het layouten van de beelden. Hieronder kan je reeds een eerste draft zien. Alleen voor de cover ben ik er nog niet volledig uit.
Comments [0]
Ik ben teruggegaan naar plaatsen waar het voor mij allemaal begon, Kuurne en Kortrijk zijn dus heel erg belangrijk voor me geweest als adolescent. Beide plaatsen hebben ondertussen ook een serieuze gedaanteverwisseling ondergaan, en ik ben nu net op zoek gegaan naar de voor mij nog herkenbare dingen. Kleine, voor andere mensen of bewoners meestal onbelangrijk lijkende zaken kunnen je soms op slag in verwarring brengen.
Comments [0]
Hier ben ik zo vaak geweest, ook toen ik later met mijn ouders op een appartement in Middelkerke of Westende verbleef tijdens de zomervakanties. Het is voor mij niet de mooiste vakantiebestemming en heb er nog steeds een dubbelgevoel bij, en het maakt me tegelijk triest maar ook blij om er nog eens te zijn. Oostende is voor mij de enige echte stad aan de Kust, je voelt er tegelijk in het heden en in het verleden, en de pier heeft nog steeds een grote aantrekkingskracht op me.
Een mooie anekdote is dat Marvin Gaye hier in de jaren 80 enkele maanden heeft gewoond, daar is trouwens een prachtige documentaire aan gewijd. Een leuk fragment uit deze documentaire kan je hier bekijken, Marvin Gaye maakt in een volks café kennis met enkele rasechte Oostendenaars: http://is.gd/5Gq59Comments [0]
Pas volgende week donderdag kan ik haar fotograferen op de bus, op weg naar MVM. Dit lijkt me een schakel die niet mag ontbreken. Want hoe ik ook mijn best doe om soms de armoedige omstandigheden te vatten, toch blijkt het heel erg moeilijk. Het zijn mensen die geen honger lijden of dakloos zijn, want zij kunnen gelukkig nog rekenen op vrienden, kennissen en MVM zodat ze zelfs zonder geld of inkomen toch weten te overleven. Da's op zich heel positief, maar ook heel moeilijk te vervatten in het project, ergens moet het duidelijk worden dat ze het echt wel moeilijk hebben.
Comments [0]
De laatste weken ben ik nog vaak langsgeweest bij Ann en heb het gezin en de vrienden die er vaak komen zonder probleem kunnen fotograferen. Ze stellen me aan hun vrienden voor als 'het spook', op die manier moeten ze geen rekening met me houden en kan ik dus mijn gangetje gaan, een leuke manier van werken dus. Grappig dat ze me ook zeiden dat hun vader ook fotograaf is geweest en ook veel foto's van hen heeft gemaakt, vandaar dat het hen minder stoort misschien.
Ik heb tot op heden vooral bij hen thuis gefotografeerd. Dit leek me de beste plaats waar ik het gezin kon vatten en de plaats waar het project zich afspeelt. Ik wilde een maxiumum aan sterke beelden. Soms voel je vooruitgang, maar ook vaak dat je dubbelop bezig bent. Maar in elke sessie zijn er toch een aantal interessante of verrassende nieuwe beelden die je verder kan gebruiken om de puzzel te vervolledigen. Ik heb haar nog onlangs gevraagd of ik het gezin in alle initimiteit nog eens mochten fotograferen, ik bedoel hiermee wanneer ze 's morgens opstaan, of gaan slapen 's avonds. Dit lijkt me een moment waar ik een ander soort van intimiteit kan bekomen. Ze zou het er even over hebben met hen en ik hoop deze week nog een antwoord te krijgen. We zullen zien.Comments [0]
Waarom hebben deze mensen zo veel pech, ... is dit toeval? Ik weet het niet, de zoon had woensdag een helse pijn in beide knieën en moest naar de spoed. Ik heb gevraagd aan Ann om mee te gaan, ik heb er enkele interessante beelden kunnen maken en was ook interessant om te zien hoe het verhaal zich eventueel buiten het huis kan ontwikkelen. De jongste zoon had er helemaal geen probleem mee om gefotografeerd te worden, zelfs met de blijkbaar ondraaglijke pijn die hij had, ik moest ook nog even de directeur van het ziekenhuis overtuigen om daar te mogen fotograferen. Ik denk dat het verhaal zeker interessanter kan worden, maar het lijkt me wel belangrijk dat Ann, het hoofdpersonage ook op het beeld staat.
Comments [0]
Ik ben vanaf het begin bewust gaan experimenteren met de Honl Snoot (accessoire voor mijn Nikon SB900 flitser). Ik had heel mooi beeldmateriaal ontdekt van Trent Parke, eigenlijk omdat ik naar dit type licht op zoek was, maar ik zag op internet vreselijke beelden die gemaakt werden met een dergelijk claire obscure effect. Ik denk dat het goed bij mijn onderwerp past omdat ik op deze manier het verhaal wat intenser kan maken, ook valt beter te focussen op de personages en hun verhaal. De enorme rommel op de achtergrond komt hierdoor om een tweede niveau terecht. Zie hieronder enkele beelden van Trent Parke.
Comments [0]
Vorig weekend werd de jongste dochter opgenomen, dit heb ik pas maandag vernomen. De dochter had een bacteriële infectie opgelopen na haar verblijf in het sportkamp. Ze heeft drie dagen in het ziekenhuis gelegen en pas dinsdag werd ze ontslagen. Hmm, ... uiteraard dacht ik er maandag aan om te vragen om mee te gaan naar het ziekenhuis, want zo'n gebeurtenissen maken nu eenmaal deel uit van zo'n intiem project. Nu, Ann zag het eigenlijk even niet meer zitten en wilde eigenlijk dat ik eventjes niet meer zou langskomen om te fotograferen. Gelukkig heb ik ze dinsdag toch kunnen overtuigen om verder te gaan. Ik heb daar toen een tweetal uur gebleven.
Comments [0]
Hoe meer ik bij het gezin thuiskom hoe meer ik merk dat er een heel sterke familieband aanwezig is. De heel erg kleine huiskamer waar steeds stapels kleren liggen en de rommel zorgen voor een nog kleinere ruimte waar soms 6 mensen en twee honden tegelijk in vertoeven. Vaak is er het een drukte van jewelste, maar ik kan me voorstellen dat deze mensen toch een warm nest hebben, hoe vreemd dat het ook mag zijn als buitenstaander. Want heel arm zijn ze in elk geval, en ik zou zeker niet in hun schoenen willen staan. Maar ik benijd bijna de warmte dat deze familie uitstraalt, dit wil ik zeker ook tot uiting brengen in de beelden.
Comments [0]
Comments [1]